Tuesday, 26 May 2015

want to tell u a story..

assalamualaikum.....
baru balik dari reunion gen 7. hati berbaur baur. happy ade, sedih pun ade, letih pun ade. tapi yang paling banyak mestilah happy...jumpa kawan lame..hahaha..seriously they are my best friends.tapi tu nak cakap nanti. ni nak cakap pasal benda lain.

sye budak tamhidi usim. mule2 masuk dapat tamhidi sains teknologi. pastu mintak tukar ke pergigian. mula2 study tu memang bersungguh. tapi tak tahu kenapa..makin lama makin down. sye pulak memang berubah 180 darjah dari perangai sebenar. tension memang rension. tapi memang tak de orang yang tahu isi hati sebenar sye. but...life goes on...

masa tu memang rindu tak tertahan dengan budak2 smakl gen 7. kadang kadang jealous tengok diorang belajar same2 kat ktd tu. tapi sye ade cita2 lain yang mesti saye kejar. mase sem 1 kat usim, mule2 okay, pastu bile dah nak mid sem tu, hati dah mula memberontak. truthfully, sye sebenar pun tak tahu kenapa hati ni memeberontak giler2.

so habis sem 1 dapat result, ya allah! rendahnye dapat. memang expect pun result macam tu. belajar main2. nak belajar betul2 pun tak boleh. down sangat time tu. pernah sekali menangis time kelas, masuk tandas mesej kawan kawan lame. alhamdulillah diorang memang best.. bagi kata kata semangat supaya terus bangun. harap ukhuwah kite berkekalan sampai akhirat ye sahabat2...

tapi satu yang boleh buat sye terus bangun walaupun sye rase sye bersendirian. tahajud..yess..thats the best answer. sebab kita tahu allah tak pernah tinggalkan kita walau satu saat. mungkin allah bagi ujian ni sebab dia rase sye dah jauh dengan dia. nak bagi saya dekat balik dengan dia.sangat tenang... rasa seperti ada orang yang akan ambil kita punya kesusahan. automatically rasa down dalam hati hilang. 

sebelum masuk usim sye memang ade satu habit pelik. tapi mungkin tak pelik dah bagi orang sekarang. marathon drama. tapi bile masuk usim, automaticly tengok laptop sekali dua kala aje. memang tak de mase la nak mengadap. tapi bile kat sane hati kosong.mungkin sebab dah biasa setiap hari dapat pengisian kat smakl. 

bile dah habis tamhidi rase macam tak de harapan je nak teruskan pengajian ni. tapi tak pe lah.. berserah kat allah.. allah tahu yang terbaik. balik rumah jadilah macam dulu..hahaha..tak de ape nak buat kott..marathon naruto pulak.hehehe..

parents dah mula bersuara.."tolonglah cari kerja yang berfaedah sikit." "kalau menghafal quran ni habis dah satu quran." sye sengih je bile diorang cakap macam tu. tapi kepala pusing jugaklah nak buat ape. sambil tu tengok tengok jugak course kat unikl. sye mintak farmasi ngan engineering in medical electronic. mintak mintak dapatlah klu tak dapat pergigian kat usim pun.

memang hati rasa gelisah tak tentu pasal. dada rasa sebak dan ketat tak tentu pasal. ingatnye macam penyakit baru jer dalam diri. tapi sebenarnye bukan sebab tu aje.. ade benda lain yang tak boleh diceritakan berlaku..hahaha..apepun kembali kepada allah..insya allah, hati jadi tenang...

kita hanya merancang, allah tentukan segala galanya..
allah yang paling mengetahui tentang diri kita, bukan diri kita sendiri..
what the best isnt the best for us, but the best for us is from allah..